Wpływ czynnika stabilizującego fibrynę na strukturę podjednostki ludzkiej fibryny

Tworzenie ludzkiej fibryny z fibrynogenu badano za pomocą elektroforezy w żelu poliakryloamidowym w dodecylosiarczanie sodu, w metodzie, która oddziela mieszaninę białek na podstawie różnic w masie cząsteczkowej. Stwierdzono, że osocze od pacjenta z wrodzonym niedoborem czynnika stabilizującego fibrynę tworzy skrzepy pozbawione wzajemnych połączeń pomiędzy łańcuchami a i p znajdowanymi w prawidłowej usieciowanej ludzkiej fibrynie. Dodanie oczyszczonego czynnika stabilizującego fibrynę lub normalnego osocza do niedoboru plazmy powoduje rozległe sieciowanie łańcuchów. Tak więc, fibrynogen w osoczu z niedoborem czynnika stabilizującego fibrynę wydaje się być prawidłowy i tworzy fibrynę, która zawiera dimeryczne, usieciowane łańcuchy i polimeryczne, o wysokiej masie cząsteczkowej, łańcuchy. Dzięki zastosowaniu tych metod elektroforetycznych możliwe było opracowanie wysoce czułej metody pomiaru zawartości czynnika stabilizującego fibrynę w osoczu. Metoda ta zależy od zastosowania fibrynogenu traktowanego mocznikiem, który jest całkowicie pozbawiony czynnika stabilizującego fibrynę, ale który tworzy zwykle usieciowane podjednostki po konwersji do fibryny przez trombinę w obecności czynnika stabilizującego fibrynę.
[przypisy: kwas chlebowy właściwości, państwowe ratownictwo medyczne, sparkel ]
[podobne: jęczmień młody zielony opinie, ośrodek zdrowia wieliczka, test ciążowy online bez smsa ]